Benim için öğrencilik yıllarımdan biri daha geride kaldı. Aslında dönem üçü geride bırakmışken geriye dönüp dönem 2 için yazdığım gibi bir yazı yazmayı düşünüyordum. Ancak daha sonra teorik bilgilerle geçen bu son üç yılı genel olarak incelemeye karar verdim. Dönem 2’de yazdığım yazıdan sonra kendimi rahatlamış ve tam anlamıyla bir dönemi sonlandırmış olarak hissetmiştim. Sanırım bu yüzden bu sene de bu üç yılı yazıyorum; kliniğe geçeceğim bu yılda geride kalan üç yılın dosyasını kapatmak için.

Yazılarımı yazarken şunu düşünürüm; yazılanların yarısı yazan kişi, yarısı okuyucu içindir. Bu yazının yarısı hayatımın bir bölümüne -zorlu bir dönemine :)- geriye dönüp bakmamı sağlayacak. Ve temenni ederim ki diğer yarısı da tercih yapacak öğrencilere Hacettepe’de tıp okumak hakkında bir fikir verir, üniversiteye hazırlanan öğrencilere ise hayallerinin somut bir örneğini göstererek motivasyon sağlar.

Yaz; kışın iple çekilen ve sorumluluklarımızın nispeten daha az olduğu zaman dilimi. Yaz zamanın fazlalığı açısından ne kadar kıymetli olsa da bir o kadar da tehlikeli bir yönü var. Farklı farklı planlar ve umutlarla başlayan yazımız sistemsizlik veya yanlış methodlar sebebiyle hayal kırıklığıyla sonlanabilir. Bu sebeple insanların fazlaca dinlendikleri ve çalışmadıkları bir dönemde çaba göstermeyi başarabilirsek hayallerimize ulaşma yolunda çok önemli bir ilerleme elde edebiliriz.

Zamanı durdurmanın yolları. Bu romanı okumayı iki gün önce bitirdim ancak kitap düşüncelerimde bitmiş değil. Üzerinde düşünülecek birçok fikir bıraktı ardında. Ki bence bu son zamanlarda çıkan romanlarda oldukça nadir bulunan bir özellik. Dostoyevski, Tolstoy, Balzac okuduğunuzda sadece bir romandaki geçen olayları okumazsınız. Karakterlerin söylediklerinde, düşündüklerinde olayın daha ötesinde felsefik bir mesaj vardır sanki hep. Bu romanı da bu özelliğinden dolayı çok sevdim sanırım, aslında seveni çok olacak ki ondan mütevellit çok kısa sürede 37 dile çevrildi. Hatta Benedict Cumberbatch’in de rol alacağı film çalışmalarına başlanmış bile.

Antibiyotikler bakterileri yok etmek ya da büyümelerini durdurmak için kullanılan bir zamanın mucizevi ilacı. Bulundukları günden beri insan ırkına sağladığı faydaları  yadsınamayan antibiyotikler günümüzde de aynı amaçlarla kullanılsa da artık o kadar mucizevi değil. Fleming’den bu yana çok şey değişti. Zaman içerisinde antibiyotiklerin yanlış kullanımının da etkisiyle bakteriler mutasyonlarla antibiyotiklere karşı direnç geliştirdi. Zaman geçtikçe daha da güç kazanan ve dünya genelinde krize yol açan bu durum tıp dünyasının ana endişelerinden biri. Ne var ki şu an yaşadığımız bu sıkıntıyı penisilini keşfeden Alexander Fleming 1945 yılında öngörmüştü ve bu endişesini şu sözlerle dile getirmişti: