Mezuniyetin bir sonraki aşaması; pratisyenlik ya da devlet hizmet yükümlülüğü (dhy).

Tıp fakültesinden mezun olduktan sonra pratisyenlik için geri sayım başlamış oluyor. Benim pratisyenlik sürecim 10 ay sürdü.

Öğrencilik döneminde asistanlar, hocalarla çalışıp hastanın primer sorumluluğunu almadan öğrenme odaklı çalışırken bir anda pratisyenlikte kendimizi hastayla karşı karşıya bulmak, hayatının üstüne kaşemizi atarak sorumluluk almak başta oldukça göz korkutucu olabiliyor. Ancak bu alışma süreci de her şey gibi geçici.

Ve bu geçişi kolay sağlamak ve çalışmaya başladığınızda daha güvende hissedebilmek (tabir-i caizse sudan çıkmış balığa dönmemek için) yaşadığım süreçten ve yapabileceklerinizden bahsetmek istiyorum.

Okula ilk başladığım gün göremediğim gün işte geldi. Bitmeyecek gibi gelen yılların son saatlerindeyim. Anasınıfında başlayan ve yıllarca ilmek ilmek örülen benim, ailemin, hocalarımın emeklerinin nihayete kavuşmasına, anlam kazanmasına kalan son 1 saat.

Şu an durduğum yerden bakınca muhayyilemden farklı anlar geçiyor bir filmi izlercesine. Mutluluklar, sevinçler, gözyaşları, stres, endişe, korku, verilen kararlar, sorgulamalar…

Yaz; kışın iple çekilen ve sorumluluklarımızın nispeten daha az olduğu zaman dilimi. Yaz zamanın fazlalığı açısından ne kadar kıymetli olsa da bir o kadar da tehlikeli bir yönü var. Farklı farklı planlar ve umutlarla başlayan yazımız sistemsizlik veya yanlış methodlar sebebiyle hayal kırıklığıyla sonlanabilir. Bu sebeple insanların fazlaca dinlendikleri ve çalışmadıkları bir dönemde çaba göstermeyi başarabilirsek hayallerimize ulaşma yolunda çok önemli bir ilerleme elde edebiliriz.