Mezuniyetin bir sonraki aşaması; pratisyenlik ya da devlet hizmet yükümlülüğü (dhy).

Tıp fakültesinden mezun olduktan sonra pratisyenlik için geri sayım başlamış oluyor. Benim pratisyenlik sürecim 10 ay sürdü.

Öğrencilik döneminde asistanlar, hocalarla çalışıp hastanın primer sorumluluğunu almadan öğrenme odaklı çalışırken bir anda pratisyenlikte kendimizi hastayla karşı karşıya bulmak, hayatının üstüne kaşemizi atarak sorumluluk almak başta oldukça göz korkutucu olabiliyor. Ancak bu alışma süreci de her şey gibi geçici.

Ve bu geçişi kolay sağlamak ve çalışmaya başladığınızda daha güvende hissedebilmek (tabir-i caizse sudan çıkmış balığa dönmemek için) yaşadığım süreçten ve yapabileceklerinizden bahsetmek istiyorum.

Zorunlu hizmete başlamak, tıp fakültesinden yeni çıkmış bir pratisyen hekim için heyecanla kaygının iç içe geçtiği bir dönem oluyor. İlk nöbetler, ilk tek başına karar vermeler, ilk defa her sorunun sana yönelmesi… İşte bu yoğun dönemde benim elimden düşmeyen, bana yol gösteren birkaç kitap vardı. Hazır yılın o dönemi yine gelmişken; DHY kurası çekilmişken zorunlu görevde bana en çok yardımcı olan kaynakları ve neden tercih ettiğimi paylaşmak istiyorum. Kuranın açıklanmasından göreve başlama sürecine kadar biraz vaktim olmuştu, o süre zarfında hazırlık yapma şansım olmuştu; temel konuları, acile sık başvuru sebepleri ve bunların yönetim algoritmalarını, ilaç dozları ve reçeteleri gözden geçirmiştim. Benim için çok faydalı olan bu hazırlığın, mesleğe yeni başlayan hekimler için de büyük bir kolaylık sağlayacağını; onların kendini daha güvende ve rahat hissetmesine katkıda bulunacağını düşünüyorum. Umarım yeni başlayacak hekimlere yol gösterici olur.

Steinbeck’in eserlerinden birini okumayalı uzun zaman olmuştu ki okuma listemde uzun süredir olan İnci’yi sonunda edinip okudum. Steinbeck 1940 yılında eskiden inci zengini bir bölge olan Meksika’nın La Paz, Baja California Sur’da duyduğu bir Meksika halk masalından ilham alarak bu hikayeyi yazmış. İlk olarak film senaryosu olarak yazılmaya başlanan 1944’te kısa bir hikaye olarak “Dünyanın İncisi” ismiyle yayınlanan hikaye birkaç yıl sonra roman haline getirilip genişletilse de kısa bir hikaye olma özelliğini koruyor, birkaç saatte okunup bitebilecek uzunluk ve sürükleyicilikte. Belki de film senaryosu fikriyle yazılmaya başlandığındandır; anlatının insanı kendisine çeken sinematik bir kalitesi var.